کتاب مغزی که خود را تغییر می‌دهد از نورمن دویج
در این نوشتار دویج به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه فرهنگ و محیط پیرامون ما به طور مستقیم بر شکل گیری نقشه‌های مغزی اثر می‌گذارند او استدلال می‌کند که انسان‌ها بر خلاف حیوانات دیگر بخش بزرگی از سازماندهی مغزی خود را پس از تولد و در تعامل با جامعه به دست می‌آورند یادگیری یک زبان خاص یا زندگی در یک محیط جغرافیایی معین باعث می‌شود که بخش‌های خاصی از مغز رشد بیشتری داشته باشند و تفاوت‌های ساختاری میان افراد جوامع مختلف ایجاد شود نویسنده نشان می‌دهد که تکنولوژی‌های نوین مانند اینترنت و گوشی‌های هوشمند نیز در حال تغییر دادن نحوه پردازش اطلاعات در مغز نسل‌های جدید هستند این نگاه کلان به رابطه میان زیست شناسی و فرهنگ به خواننده کمک می‌کند تا درک کند که ما تنها محصول ژن‌های خود نیستیم بلکه تعامل مستمر ما با دنیای بیرون است که هویت عصبی ما را می‌سازد و این فرآیند پلاستیسیته تا آخرین لحظات زندگی به شکل دهی شخصیت و توانایی‌های ما ادامه می‌دهد